Turystyka kolejowa, autobusowa, tramwajowa, trolejbusowa i rowerowa, samodzielne zwiedzanie; zbieranie pamiątek – widokówek, biletów; fotografowanie obiektów; geografia Polski mniej znanej; z życia transportu zbiorowego
Mam książki o Autosanie i Solarisie, sprawiłem sobie w końcu komplet o nieodżałowanym Jelczu – moim ulubionym autobusie od dzieciństwa, z którego brakiem trudno mi się pogodzić, do tej pory oglądam filmiki na Youtube poświęcone tej marce.
Mimo że pisał fachowiec (maszynista), język jest przystępny. No, może tylko ubawiłem się czytając, że remont linii jest na wykończeniu.
Pierwszy tom przeczytałem przed podróżą do Gdańska, drugi już w pociągach.
W kronice pojawił się wpis o wycieczce do nowej siedziby jarocińskiego muzeum, w lekturach będzie o cennym nabytku z tej placówki.
Teraz będzie o dalszych podróżach, jakich osobiście nie zaznałem i póki co nie planuję. Nie znaczy to, że nie chcę wiedzieć, jak odbywają je inni.
San, Autosan, Neoplan, Solaris – te marki znają nie tylko miłośnicy komunikacji, ale i pasażerowie, którzy choć trochę interesują się tym, czym jeżdżą.
Przeczytałem już wiele książek z pociągiem czy innym dużym pojazdem w tytule, aż dziwne, że za tę słynną wziąłem się dopiero teraz. Ale było warto. Z początku czytałem sprawnie, później coraz częściej musiałem cofać się o kilka rozdziałów, aby przypomnieć sobie szczegóły czyjegoś zeznania. Pomocny był też plan wagonu.
Warszawa to jedyne polskie miasto, które ma podziemne metro (kolej miejska naziemna funkcjonuje nie tylko tam, można wymienić np. trójmiejską SKM). Czytelnik dowie się z książki w jakich bólach rodziła się stołeczna sieć, jakie cele oprócz transportowych miała spełniać w czasach PRL-u i wiele innych ciekawostek.
Ciekawa historia człowieka, który zapragnął poznać, co to życie, i wyjechał do pracy daleko od domu. Chociaż ja pewnie nie dokonywałbym takich wyborów życiowych jak on, opowieść wciągnęła mnie.
O ile „Nie zdążę” Olgi Gitkiewicz spotykało się z zarzutami, że jest za dużo o strukturze PKP, a za mało przykładów z życia, to „Ostrego cięcia” nie może to dotyczyć, gdyż powstało właśnie w celu analizy przyczyn patologii na polskich torach.