Turystyka kolejowa, autobusowa, tramwajowa, trolejbusowa i rowerowa, samodzielne zwiedzanie; zbieranie pamiątek – widokówek, biletów; fotografowanie obiektów; geografia Polski mniej znanej; z życia transportu zbiorowego
Przeczytałem już wiele książek z pociągiem czy innym dużym pojazdem w tytule, aż dziwne, że za tę słynną wziąłem się dopiero teraz. Ale było warto. Z początku czytałem sprawnie, później coraz częściej musiałem cofać się o kilka rozdziałów, aby przypomnieć sobie szczegóły czyjegoś zeznania. Pomocny był też plan wagonu.
Warszawa to jedyne polskie miasto, które ma podziemne metro (kolej miejska naziemna funkcjonuje nie tylko tam, można wymienić np. trójmiejską SKM). Czytelnik dowie się z książki w jakich bólach rodziła się stołeczna sieć, jakie cele oprócz transportowych miała spełniać w czasach PRL-u i wiele innych ciekawostek.
Ciekawa historia człowieka, który zapragnął poznać, co to życie, i wyjechał do pracy daleko od domu. Chociaż ja pewnie nie dokonywałbym takich wyborów życiowych jak on, opowieść wciągnęła mnie.
W dotychczasowych wpisach regularnie krytykowałem rządowe restrykcje (np. tutaj), które szkodzą turystyce, ale i innym dziedzinom życia. Nie oznacza to, że neguję istnienie wirusa, jednak są powody, aby uważać, iż obostrzenia to niewłaściwa droga.
Wmawia nam się, że koronawirus rozprzestrzenia się w skupiskach ludzkich takich jak np. komunikacja publiczna czy imprezy. To dlaczego jeszcze nie rozchorowałem się?
O ile „Nie zdążę” Olgi Gitkiewicz spotykało się z zarzutami, że jest za dużo o strukturze PKP, a za mało przykładów z życia, to „Ostrego cięcia” nie może to dotyczyć, gdyż powstało właśnie w celu analizy przyczyn patologii na polskich torach.
Od razu uprzedzę, że nie jest to powieść. Po tytule „Nie zdążę” można spodziewać się różnych rzeczy: nie zdążę na ważną uroczystość, na rozmowę kwalifikacyjną, do szkoły, nie zdążę czegoś zrobić, kogoś odwiedzić. W zasadzie każda z tych interpretacji jest trafna.
Puste autobusy i pociągi – to bardzo przykry widok dla miłośnika komunikacji. Choć sam zrobiłem sobie niemal miesięczną przerwę od komunikacji miejskiej (wybierając rower w drodze do pracy), to postanowiłem wrócić mimo wszystko do autobusów. Zewsząd słychać jednak niepokojące wieści: wiele osób w najbliższym czasie nadal ma zamiar unikać transportu… Czytaj więcej„Kiedy wrócimy do komunikacji publicznej?”
Aby domknąć wspomnienia z tegorocznych wojaży, wziąłem się za ostatnie pozycje, które znalazłem w bibliotece. Wśród nich „Tamten Kraków, tamta Krynica”.
Wpis to kolejny efekt mojej wyprawy na ziemię sądecką, a zarazem uzupełnienie zamieszczonych już w dziale Zwiedzanie autorskich tekstów. Lubię się dokształcać zarówno ze współczesnych, jak i dawnych źródeł.