I po dyktandzie

W zeszłym roku Dyktando nad Dolinką okazało się dla mnie szczęśliwe, bo przywiozłem wyróżnienie mimo niełatwego tekstu, tym razem – w 9. edycji, a 3. z moim udziałem – poszło dużo gorzej. Od strony turystycznej wyprawa do Warszawy była zaś udana.

Od roku nie zdobyłem już żadnej nagrody w konkursach ortograficznych – czwarty raz z rzędu. W szybkim tempie stają się one coraz trudniejsze. Pojawiają się rzadko używane słowa, które albo wyszły z użycia, albo sięgamy po nie sporadycznie, a ponadto wyrazy o obcej pisowni. Mimo że pilnie przygotowuję się, osiągam gorsze wyniki niż jeszcze niedawno. Gdybym nadal startował w swoim Kaliszu, to ostatnio z pewnością nie wygrałbym jak w 2023 roku. Ciekawostka – laureat kaliskiego dyktanda z 2025 r. triumfował teraz w Warszawie.

Jedną z nielicznych rzeczy, którą mogłem wykonać lepiej, jest wyraźniejszy zapis „rz”, bo ku mojemu zaskoczeniu zaznaczono mi błędy. Na to muszę uważać, aby nie przegrywać w taki sposób, choć tym razem akurat nic by to nie zmieniło, strata była za duża.

Pożarł mnie np. cocker-spaniel, a varsavianistkę, trzeba pisać jednak przez „v”. O komerażach i hysiu słyszałem pierwszy raz w życiu, ale to napisałem dobrze.

Rezygnować z konkursów ortograficznych nie będę, zatem bez względu na wyniki trzeba więc traktować turystykę dyktandową jako okazję do zwiedzania, bo przejazd i tak kosztuje. Dzięki łączeniu pasji językowej i krajoznawczej wyjazdy są pożyteczniejsze, a w stolicy mam jeszcze dużo do obejrzenia. Tym razem udało się zobaczyć: Fabrykę Czekolady Wedel, Muzeum Archidiecezji Warszawskiej, krypty archikatedry, Muzeum Farmacji im. mgr Antoniny Leśniewskiej i Centrum Interpretacji Zabytku – to ostatnie ma bardzo tajemniczą i oryginalną nazwę, a chodzi o odbudowę starówki.