Konstantynów Łódzki

(woj. łódzkie, pow. pabianicki)

W tym opisie nie będzie chwalenia się zwiedzaniem zamków i pałaców. Postanowiłem, że 16 czerwca 2026 zobaczę miejscowość, w której brak takich miejsc, co nie znaczy, że nie ma nic ciekawego. Małe miasta też mają swój klimat, Konstantynów Łódzki również. Główną atrakcją wyjazdu uczyniłem tramwaje i tory, a pomysł na wyprawę wziął się stąd, że chciałem przejechać się zrewitalizowanymi liniami przy Łodzi.

Z Kalisza dotarłem pociągiem Polregio na dworzec Łódź Kaliska, z którego najpierw dojechałem tramwajem na skrzyżowanie Alei Włókniarzy i Legionów, skąd odjeżdżało 43.

Łódzkie tramwaje podmiejskie mają problemy techniczne, z których częściowo wyszły. W przypadku tej linii częściowo oznacza, że po wyremontowaniu zużytych torów udało się przywrócić ruch do Konstantynowa, ale już nie do Lutomierska. W dniu mojej wizyty czynne tory kończyły się na Placu Wolności w pierwszej z tych miejscowości, do drugiej jeździły autobusy. W przypadku biletów czasowych obowiązywała jedna strefa, wyjazd za miasto nie miał znaczenia pod względem taryfowym (kiedyś było inaczej, więc przed przyjazdem lepiej sprawdzić w internecie), w odróżnieniu od biletów okresowych.

Wysiadamy więc z linii 43 na Placu Wolności. Pętla w formie trójkątnej krańcówki, wagony z drzwiami po obu stronach. Ponadto na sporych odcinkach prowadzącego do placu szlaku jest jeden tor, co widać na poniższych zdjęciach, ale dzięki mijankom częstotliwość kursowania w dni robocze była niezła, w weekendy umiarkowana.

Plac Wolności jest szczególnie ciekawy ze względu na tramwaje, ale poza tym to zielone miejsce relaksu. Po wykonaniu fotografii proponuję spacer na wschód ulicą Jana Pawła II, na moim planie miasta oznaczoną jeszcze jako 19 Stycznia. Zobaczymy przy niej Kościół pw. św. Józefa Robotnika i dojdziemy do drugiego placu – Tadeusza Kościuszki, przedzielonego ulicą. Po południowej stronie znajdziemy popiersie generała oraz zabytkowy tramwaj, o którym nie wiedziałem, ale wpadł mi w oko. Po północnej są miejsca pamięci w formie obelisku, tablic i pomnika. Jest też zegar słoneczny, Miejska Biblioteka Publiczna oraz Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, ale tak zadrzewiony, że w sezonie wiosenno-letnim na zdjęciu niewiele go widać.

Teraz czas na spacer szlakiem konstantynowskich rzek. Cieki wodne fascynują mnie całe życie, podobnie jak transport publiczny. Idąc na południe ulicą Łaską, przejdziemy nad rzeczką Łódką, następnie obok Kościoła Miłosierdzia Bożego i stawów do Neru – największej rzeki w mieście, płynącej na jego obrzeżach. Po powrocie na Plac Kościuszki możemy udać się na drugi, północny etap tej części zwiedzania. Z lewej strony mijamy Urząd Miejski i idziemy nad Jasieniec. Tu jednak nie należy spodziewać się rewelacyjnego widoku, w korycie było więcej zarośli niż wody. Ale jak kogoś to interesuje, to czemu nie skorzystać z okazji pobytu.

Na zakończenie proponuję pójść od placu kawałek na wschód, do początku ul. Łódzkiej. Tu zobaczymy ciekawy budynek, a że blisko jest przystanek, można wrócić do Łodzi, co uczyniłem.

Czas zwiedzania: na spokojnie udało mi się w 2,5 godz. Jakby ktoś chciał jeszcze coś zjeść, to można policzyć 3 godziny.